Centrum Szczawnicy – Plac Dietla – osiedle Połoniny – dolina Sopotnickiego Potoku – Sewerynówka – dolina potoku Pod Górami – Czeremcha (1146 m) – schronisko PTT

Schronisko PTTK na Prehybie powstało w 1937 roku z inicjatywy oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego „Beskid” z Nowego Sącza jako drewniana konstrukcja. W okresie okupacji obiekt przyjmował wędrowców, ale równocześnie stanowił punkt oparcia dla partyzantów, co stało się przyczyną jego spalenia przez Niemców w grudniu 1944 roku. Po wojnie w 1953 roku poniżej dawnych fundamentów ustawiono niewielki schron turystyczny zwany „Betlejemką”. W latach 1954–1958 ten sam oddział PTTK wybudował nowy murowany obiekt z kamienia. Drewniana część uległa pożarowi w 1991 roku, dlatego prace rekonstrukcyjne trwały aż do 1998 roku, choć już w 1992 roku ukończono mniejszy budynek noclegowy nazywany „Jaśkówką”. W przyziemiu tej drugiej konstrukcji utworzono kaplicę pw. Dobrego Pasterza, w której latem w niedziele odprawiane są msze święte. Piętro „Jaśkówki” zajmuje Ośrodek Kultury Turystyki Górskiej PTTK wraz z muzeum. Z platformy widokowej umiejscowionej przy schronisku widać Małe Pieniny, Magurę Spiską, Tatry Wysokie i Bielskie, Tatry Niżne oraz Góry Lewockie. Turyści spędzają tam zwykle dłuższy czas na obserwacji krajobrazu, szczególnie gdy warunki pogodowe pozwalają na wyraźne dostrzeżenie poszczególnych pasm górskich.

Droga dojścia na szczyt Czeremchy liczy 1146 m n.p.m. i wymaga pokonania wyraźnego grzbietu po wcześniejszym wejściu na polanę Koszarki. Z górnej części polany da się zobaczyć Magurę Spiską i Tatry, a w bliższej perspektywie pienińskie Trzy Korony wznoszące się na 982 m. Sto metrów za polaną szlak odbija w prawo na stromą boczną drogę, a na kolejnym rozwidleniu ponownie wybiera się prawą odnogę, co prowadzi do rozdroża pod Czeremchą. Tam niebieski szlak łączy się z zielonym, a drogowskazy informują o dalszej trasie. Cały ten fragment od ujścia potoku Pod Górami zajmuje średnio 1 godzinę i 25 minut. Wcześniej przez 1,5 km podąża się szutrową drogą w dolinie potoku Pod Górami. Po opuszczeniu dna doliny ścieżka wchodzi w las i prowadzi licznymi zakosami, co pozwala stopniowo nabierać wysokości bez nadmiernego wysiłku. Na rozdrożu pod Małą Prehybą, gdzie stoi maszt przekaźnika TV na wysokości 1155 m, skręca się w prawo, by wyjść na polanę, na której usytuowano schronisko. Cała ta górna część trasy ma charakter typowo leśny, z przewagą bukowych i świerkowych drzew, a nachylenie ścieżki zmienia się w zależności od odcinka.

Wody Sopotnickiego Potoku i jego dopływu potoku Pod Górami spotykają się przy moście, za którym kończy się asfalt i zaczyna właściwa górska droga. Do tego miejsca od centrum Szczawnicy dochodzi się zwykle w 1 godzinę i 20 minut. Tuż przed mostem mija się zajazd „Czarda”, stojący dokładnie tam, gdzie dawniej znajdowała się węgierska karczma, a nieco niżej widać ujęcie wody pitnej zaopatrujące uzdrowisko. Przekroczenie mostu wyznacza wejście na teren Popradzkiego Parku Krajobrazowego w obrębie osiedla Sewerynówka. Warto w tym punkcie na 15 minut zboczyć z niebieskiego szlaku i kontynuować marsz prosto gruntową drogą w górę Sopotnickiego Potoku. Po wejściu w las dochodzi się do drewnianej kaplicy pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny na wysokości 400 m. Obiekt wzniesiono w 1933 roku dla kuracjuszy sanatorium „Dom Zdrowia”, które spłonęło w 1962 roku – fundamenty dawnego budynku są nadal widoczne w pobliżu. Kaplicę wzbogacił rzeźbiarz Henryk Zachwieja znany jako „Baltazar” (1952-2014), a do dziś w letnie niedziele odbywają się w niej msze święte. Wracając na szlak, mija się wcześniej mini parking, za którym ukrywa się wodospad Zaskalnik. Ten pięciometrowy spadek wody jest największy w całym Beskidzie Sądeckim i przyciąga szczególnie rodziny z dziećmi, które chętnie zatrzymują się, by posłuchać szumu spadającej wody. Przed wodospadem szlak skręcał w lewo w górę potoku, a wcześniej schodził asfaltową dróżką z osiedla Połoniny, skąd rozpościera się widok na Jarmutę z masztem telewizyjnym oraz na główny grzbiet Małych Pienin.

Centrum Szczawnicy stanowi punkt startowy niebieskiego szlaku, który na początkowym odcinku do Placu Dietla pokrywa się ze znakami żółtymi prowadzącymi na Bereśnik. Stamtąd po schodkach wchodzi się w rejon kawiarni „Helenka”, a następnie do Parku Górnego, gdzie należy skręcić w prawo i podążać głównym deptakiem. Mija się pomnik Józefa Szalaya żyjącego w latach 1802–1876, twórcy szczawnickiego uzdrowiska, oraz budynek Inhalatorium wzniesiony w 1936 roku. Dalej wśród drzew stoi kamienna figura Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1891 roku, nazywana Królową Szczawnicy. Skręcając w lewo, po prawej stronie widać monumentalny Dworzec Gościnny zbudowany w 1884 roku. Obiekt spłonął w 1962 roku i został odbudowany w latach 2008–2011, tym razem w znacznie większej kubaturze. Pokonuje się schody i Aleją 1 Maja wchodzi na teren osiedla Połoniny. Przecina się wprost ulicę Połoniny, mija sanatorium „Papiernik” i dochodzi do ulicy Świętego Krzyża, gdzie skręca się w lewo pod górę. Po prawej ręce pozostaje siedziba Pienińskiego Oddziału PTTK. Po opuszczeniu zwartej zabudowy asfaltowa droga obniża się w kierunku doliny Sopotnickiego Potoku. Na biegnącej tamtędy drodze skręca się w lewo wzdłuż nurtu potoku. Te początkowe fragmenty szlaku pozwalają połączyć spacery uzdrowiskowe z wejściem w tereny leśne i górskie, dając możliwość stopniowego oddalania się od centrum przy jednoczesnym poznawaniu historii i przyrody Szczawnicy oraz Pienin.