Wody mineralne Szczawnicy
Szczawy, od których miasto wzięło nazwę
Nazwa Szczawnica pochodzi od szczaw - wód mineralnych nasyconych dwutlenkiem węgla. To one sprawiły, że górska wieś stała się uzdrowiskiem, i to one nadal są powodem, dla którego część gości tu przyjeżdża.
- Typ wód
- szczawy wodorowęglanowo-chlorkowo-sodowe, część jodkowe
- Znane źródła
- Józefina, Magdalena, Stefan, Wanda, Jan
- Zastosowanie
- kuracja pitna, inhalacje, kąpiele
- Gdzie pić
- pijalnia przy placu Dietla
Czym jest szczawa
Szczawa to woda mineralna o wysokiej zawartości rozpuszczonego dwutlenku węgla. Naturalnie gazowana, o wyraźnie kwaskowatym smaku, wypływa z głębokich warstw wodonośnych, po drodze rozpuszczając minerały ze skał.
Wody szczawnickie należą do typu wodorowęglanowo-chlorkowo-sodowego, a część z nich zawiera również jod. Poszczególne źródła różnią się mineralizacją i smakiem - od łagodnych po wyraźnie słone.
Na co działają
Tradycyjne wskazania to schorzenia górnych dróg oddechowych, choroby układu pokarmowego i stany po przebytych infekcjach. Wody stosuje się w kuracji pitnej, ale też do inhalacji i kąpieli.
Kuracja pitna ma swoje zasady: pije się powoli, małymi łykami, zwykle spacerując, w ilościach ustalonych z lekarzem uzdrowiskowym. Wypicie litra szczawy jednym haustem nie przyspieszy efektu, za to może zaszkodzić.
Osoby bez wskazań medycznych mogą oczywiście spróbować wody dla samego doświadczenia - to część tożsamości tego miejsca. Warto jednak zachować umiar.
Gdzie i jak
Wody udostępnia pijalnia przy placu Dietla, w sercu zdrojowej części miasta. Tradycyjnie pije się je z charakterystycznego kubka uzdrowiskowego z dzióbkiem, który można kupić na miejscu.
Źródła noszą imiona nadane im jeszcze przez Józefa Szalaya w XIX wieku. Nazwy pochodzą od osób z jego otoczenia i utrwaliły się na tyle, że funkcjonują do dziś.
Pijalnia sąsiaduje z Parkiem Dolnym i Parkiem Górnym - kuracja pitna połączona ze spacerem po alejkach to schemat, który wymyślono tu dwieście lat temu i który nadal działa.