Dawny klasztor kartuzów, a później kamedułów po słowackiej stronie Dunajca, naprzeciw Sromowiec Niżnych. Muzeum, legenda o latającym mnichu Cyprianie i dojście kładką z polskiego brzegu.
Czerwony Klasztor, po słowacku Červený Kláštor, leży po słowackiej stronie Dunajca, dokładnie naprzeciw Sromowiec Niżnych, u wejścia w przełom. Od 2006 roku oba brzegi łączy kładka dla pieszych i rowerzystów, więc z polskiej strony dojdziesz tu w kilka minut.
Historia
Klasztor założyli w XIV wieku kartuzi - zakon kontemplacyjny, którego mnisi żyli w osobnych domkach i większość czasu spędzali w milczeniu. Kilka wieków później zabudowania przejęli kameduli. Klasztor przestał działać pod koniec XVIII wieku w wyniku reform cesarza Józefa II, który likwidował zakony niezajmujące się nauczaniem ani opieką nad chorymi. Nazwa ma pochodzić od czerwonej dachówki, którą kryto budynki.
Brat Cyprian
Najsłynniejszym mieszkańcem klasztoru był XVIII-wieczny kameduła Cyprian - zielarz, lekarz i konstruktor. Zostawił po sobie zielnik, który przetrwał do dziś. Legenda głosi, że zbudował skrzydła i poleciał z Trzech Koron w stronę Tatr. Według najpopularniejszej wersji spadł w pobliżu Morskiego Oka i zamienił się w skałę, którą do dziś nazywa się Mnichem.
Co zobaczyć
Dziś w dawnych zabudowaniach działa muzeum: kościół, krużganki, cele zakonników, apteka i ekspozycja związana z historią zakonów. Od klasztoru zaczyna się słowacka strona Drogi Pienińskiej, prowadząca przełomem wzdłuż rzeki w stronę Szczawnicy - to jedna z najładniejszych tras pieszych i rowerowych w regionie.
Dobrze wiedzieć
- Najprościej dojść kładką z Sromowiec Niżnych albo przejść Drogą Pienińską ze Szczawnicy.
- Granica jest otwarta w ramach strefy Schengen, ale zabierz dowód osobisty.
- Po słowackiej stronie płaci się w euro.
- Godziny otwarcia muzeum są sezonowe.
Gdzie to jest i co masz obok
Położenie: 5,9 km na południowy zachód od rynku w Szczawnicy (w linii prostej)
W promieniu kilku kilometrów
Galeria
Kliknij zdjęcie, by je powiększyć.
Zdjęcia: Lestat (Jan Mehlich), CC BY-SA 3.0; Ing.Mgr.Jozef Kotulič, CC BY-SA 4.0



