Sokolica

Sosna rosnąca na wierzchołku Sokolicy ma już ponad pięćset lat. Drzewo o skromnych rozmiarach przez dziesięciolecia uchodziło za jedno z najbardziej charakterystycznych w całym kraju. W 2018 roku podczas interwencji ratunkowej śmigłowiec wywołał silny podmuch, który oderwał główny konar. Dziś została tylko jedna gałąź, ale sosna nadal pełni funkcję rozpoznawalnego znaku Pienin.

Sam szczyt wznosi się na 747 metrów nad poziomem morza. Ta wysokość nie należy do rekordowych w polskich górach, jednak nie odstrasza to turystów. To właśnie perspektywa dostępna z góry sprawia, że Sokolica regularnie trafia na listy obowiązkowych punktów w regionie.

Z wierzchołka roztacza się szeroki obraz okolicy. W dole płynie Dunajec, układając się w liczne zakola. W dalszej perspektywie, pomiędzy pasmami gór, wyraźnie rysują się Tatry. Ten kontrast między bliską rzeką a odległymi szczytami tworzy kompozycję, która pozostaje w pamięci na długo po zejściu.

Droga ze Szczawnicy na Sokolicę liczy około dwóch kilometrów. Najczęściej wybierany wariant zaczyna się na połączeniu z Drogą Pienińską biegnącą wzdłuż Dunajca. Wędrujący mijają Cypel, do którego prowadzi drewniany mostek, później kierują się w stronę schroniska Orlica. Zaraz za Grotą Zyblikiewicza napotykają pawilon Parku Narodowego. Przy Białej Skale znajduje się przystań flisacka Nowy Przewóz. Od tego miejsca szlak nabiera stromości i wiedzie głównie lasem oraz polanami, z których widać Szczawnicę poniżej. Na najostrzejszych fragmentach zamontowano poręcze, co pomaga w utrzymaniu równowagi podczas wspinaczki. Spokojne tempo pozwala dotrzeć pod szczyt w ciągu około godziny, choć przy stromych podejściach czas ten potrafi się wydłużyć. Jest to istotna informacja dla rodzin z dziećmi – krótki dystans brzmi zachęcająco, ale nachylenie terenu wymaga od najmłodszych większego skupienia i częstszych przerw.

Z Sokolicy wielu wędrowców decyduje się na dalszą drogę w kierunku Góry Zamkowej, a stamtąd na Trzy Korony. Planując całą pętlę, warto wcześniej ocenić warunki pogodowe i własne siły, żeby móc spokojnie zatrzymać się na każdym etapie i dostrzec detale mijanego krajobrazu.